Köşe Yazısı

Tek Sağlık Yaklaşımı ile Tarım Arasındaki Bağ

Tek Sağlık Yaklaşımının tek bir tarifi olmamakla birlikte, genelde, One Health Comission (OHC)’ın tarifi çok sade ve herkesin anlayabileceği şekilde olduğu için OHC’nin tanımını  tercih ediyorum. Bu tarife göre “tek sağlık; insanlar, diğer hayvanlar, bitkiler ve paylaştıkları çevre arasındaki bağlantıları dikkate alarak, en uygun sağlık ve refah sonuçlarına ulaşmak için yerel, ulusal ve küresel düzeylerde çalışan, işbirliği anlayışına dayanan, çok sektörlü ve disiplinler arası bir yaklaşımdır.”(1) Tek sağlık kavramı yüzyıllardır varlığını sürdürüyor.(2) Bazı araştırmacılar, tek sağlık yaklaşımının oluşturan insan + hayvan + çevre bileşenlerinden çevrenin insan tarafından kötü kullanılmasına bağlı olarak insan ve hayvanda herhangi bir hastalığın meydana gelebileceğini ilk defa M.Ö. 4. yüzyılda dile getirmiş olması nedeniyle Hipokrat’a kadar uzandığını belirtseler de bunu daha geriye, insanın doğrudan çevre ve hayvan ile olan ilişkisinin olduğu göçebe yaşam tarzı olan avcılık ve toplayıcılık dönemine kadar götürebiliriz. Bu dönem aynı zamanda insanın deneme yanılma ile hayvan hastalıklarını öğrendiği ve tedavi etmeye, yine hayvanda deneme yanılma ile tedavi etmeye çalıştığı hastalıkların benzerinin kendisinde görüldüğünde tedavi etmeye çalıştığı dönemdir. Tek sağlık anlayışının şekil kazanmaya ve ortaya çıkmaya başladığı dönem 18. yüzyılın ortaları ve sonlarında insan tıbbı ile veteriner tıbbının bulaşıcı hastalıklarla mücadele edildiği, tıp eğitiminde insan anatomisinin layıkıyla öğrenilebilmesi için hayvan anatomisinin öğrenilebilmesi amacıyla insan tıbbı ile veteriner tıbbının iş birliği yaptığı bu dönemde, Alman tıp bilim insanı Prof. Dr. Rudolf L.C. Virchow ve öğrencisi Dr. William Osler’in tıp ve sağlık alanında “Tek Tıp, Tek Sağlık” konseptini ortaya atması ve kabul görmesi üzerine insan tıbbı ile veteriner tıbbı uzun yıllar birlikte hareket ederek mikrobiyoloji ve bulaşıcı hastalıklar alanında önemli başarılara imza attıkları yüzyıldır. 21. yüzyıla gelindiğinde küresel hayvan kökenli hastalık ve zoonotik patojen sayılarındaki ciddi artış, dünyaca ünlü veteriner hekim epidemiyolog Prof.Dr. Calvin W. Schwabe’nin 2006 yılında, vefatından kısa bir süre önce, dünyada hayvan kaynaklı zoonotik patojen sayısındaki ciddi artışın pandemi tehlikesi yarattığını dile getirip, bunda yaban hayatın ve doğanın insanlar tarafından tahribinin büyük rol oynadığını belirtip hayvan sağlığı + insan sağlığı + çevre sağlığının birlikte ele alıp “Tek Tıp, Tek Sağlık Konsepti”ni ortaya atarak Amerikan Veteriner Tıp Birliği ile Amerikan Tıp Birliği’ni işbirliği yapmaya çağırması, her iki kuruluşun bu çağrıya kulak verip ortak işbirliğine gitmeleri ve 2007’de dünyaya Tek Sağlık Girişimi ile ortak mücadele edeceklerini, bu mücadeleyi çevre ile ilgili kuruluşlar başta olmak üzere çok geniş bir meslek kitlesiyle işbirliğine gideceklerini deklare etmeleriyle bugünkü Tek Sağlık Yaklaşımı anlayışı doğmuş oldu. (3)  Sağlık alanında bu kadar uzun tarihi bir süreç yaşanırken insanlığın geçmişinden bugüne kadar geçen sürede  ve hala günümüz dünyasında çok stratejik sektör olan tarım, sağlık ile bağlantılı önemli bir süreç yaşamış, hala tarımın sağlıkla olan bağı devam etmektedir. Çünkü insan olsun, hayvan olsun yaşamlarını sürdürebilmeleri için besine ihtiyaçları var.  Hayvanın beslenmesi için yem ile insanın beslenmesi için gereksinim duyulan hayvansal ve bitkisel gıda, tarımsal üretim sayesinde sağlanıyor. Yine günümüzde bitkisel üretimde kullanılan kimyasal zirai ilaçlar halk sağlığı açısından büyük öneme sahip. Bir diğer önemli konu ise tarımı bitkisel üretimin dışında oluşturan üretim faaliyetinde yer alan gıda amaçlı büyük ve küçükbaş hayvan üretimi ve su ürünleri üretimi halk sağlığı açısından önemli olan hayvan kaynaklı zoonotik hastalıklar, “Tek Sağlık Yaklaşımı” açısından çok önemlidir. Dolayısıyla tarımı, “Tek Sağlık Yaklaşımı”nın dışında düşünemeyiz. Tarım, geçmişi 10.000 yıl öncesine dayanan, diğer bir adıyla çiftçilik ve çiftçilik bilimi olup (4, 5) bitkisel ve hayvansal ürün yetiştirmek için toprağın işlenmesini, gıda, yün ve diğer ürünleri sağlamak için hayvanların yetiştirilmesini ve yetiştirilen ürünlerin mümkün olduğunca verimli bir şekilde hasat edilmesini içerir.(4) Tarım, toprağı işleme hem gıda hem de gıda dışı ürünlerin ekimi, yetiştirilmesi ve hasadının yanı sıra  hayvancılık üretimini de kapsayan bir üretim faaliyetidir.(6) Tarım ve hayvan yetiştiriciliği, insanların binlerce yıldır dayandıkları göçebe yaşam tarzından evrimleşmelerini sağladı. Avcı-toplayıcı  toplumlar hayvanların hareketlerine bağımlıydı ve bu durum, avcılığın çok verimli olduğu (ancak eti uzun süre saklayamadıkları) veya yiyeceklerin çok az olduğu dönemlere yol açabiliyordu.(4)Tarım, % 90’ı, insanların yaşaması için gerekli gıda maddelerinin, % 10’unun ise sanayinin hammadde ihtiyacını karşılamak için doğa ile mücadele edilerek yapılan bir üretim faaliyetidir. Bu nedenle zaruri olanları evrenseldir ne tüketiminden tamamıyla vazgeçilebilir ne de tüketimi doğal ihtiyaçların ötesinde arttırılabilir.(7) Dolayısıyla tarım, insanlığı basit avcı-toplayıcı yaşam biçiminden daha karmaşık bir topluma taşıyarak insan uygarlığının bugünkü seviyelere ulaşmasını sağlamıştır. (4)

İnsanlığın basit avcı-toplayıcı yaşam biçimi döneminde çevre o yıllarda şimdiki gibi kimyasalların üretildiği fabrikaların olmaması nedeniyle günümüzde olduğu gibi doğaya müdahale edilmediğini, insan atıklarının çevrenin kendi döngüsü içinde doğal olarak yok ettiğini mağaralardaki resimlerden arkeolojik kazılardan öğreniyoruz. Neolitik dönem ile insanlığın yerleşik döneme geçmesiyle tarımsal üretime başlaması, bitkisel ve hayvansal üretimin ekonomik yönden büyük güç oluşturması ile günümüze kadar insan ve tarımsal atıklarda ciddi değişimler meydana gelmesi sonucunda bugün dünya üzerinde tarımsal üretim faaliyetlerinde çıkan atıkların, örneğin kimyasallar, plastik, fosil yakıtlar vb. gibi çevre ve ekosistem tarafından bertaraf edilemediği için insan ve hayvan sağlığı açısından büyük bir halk sağlığı sorunu olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu atık sorunları hayvansal ve bitkisel üretimde insan sağlığı açısından önemli bir gıda ve su güvenliği olarak karşımıza çıkmaktadır. Tüm bu sorunların birlikte tetiklediği hayvansal kaynaklı zoonotik patojenlere bağlı bulaşıcı hastalıklar hem gıda güvenliği hem de olası pandemi açısından halk sağlığı açısından önemli bir halk sağlığı sorunudur. Örneğin Sars-CoV-2’ye bağlı Covid-19 pandemisi…  

Günümüzde bu sorunların sadece bir hekim, veteriner hekim, ziraat mühendisi, gıda mühendisi ve çevre mühendisi tarafından tek başına çözülmesi mümkün olmayıp ancak takım çalışması gerektiren “Tek Sağlık Yaklaşımı” çatısı altında farklı meslekler ile bir araya gelip ortak hareket ederek çözülmesi gerekiyor. Yine dünya genelinde tarım alanlarının (tarla ve mer’aların) çeşitli nedenlerle insan eliyle tarım yapılamaz hale getirilmesinin ve ormanlık alanların yok edilmesinin önüne geçilmesi ancak farklı disiplinlerle, takım çalışması gerektiren “Tek Sağlık Yaklaşımı” çatısı altında toplanarak birlikte hareket edilmesiyle mümkün. O nedenle “tarım” ile “Tek Sağlık Yaklaşımı” arasında çok yönlü kuvvetli bir bağ bulunmaktadır. Türkiye açısından baktığımızda bu bağı değerlendirerek tarım sektöründe yaşanan sorunları “Tek Sağlık Yaklaşımı” çatısı altında, takım çalışmasıyla çözüme kavuşturup doğa ile uyumlu sağlıklı bir üretim yapmamız mümkün.

Kaynakça

https://onehealthjournal.com/index.php/pub/article/view/17

Paylaş:
Adnan Serpen

1954 Manisa doğumlu olup 1974 yılı Manisa Lisesi mezunudur. 1981 yılında F.Ü. Veteriner Fakültesinden mezun oldu, 1983 yılı Ekim ayında Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Gıda İşleri Genel Müdürlüğüne bağlı Ankara Yem Kontrol ve Araştırma Enstitüsü Müdürlüğünde memuriyete başladı. 1984 yılında aynı Genel Müdürlüğe bağlı İzmir-Bornova Gıda Kontrol ve Araştırma Enstitüsü Müdürlüğüne naklen atandı. Burada görevine bir müddet devam ettikten sonra 1986 yılında, UN/FAO projesiyle kurulan Manisa Tavuk Hastalıkları Araştırma ve Aşı Üretim Enstitüsü Müdürlüğü’ne kendi isteğiyle naklen atandı. Enstitüde 11 yıllık çalışma süresi içinde Enstitü Müdür Yardımcılığı ve Enstitü Müdürü görevlerinde bulundu. 1996 Yılında Enstitü Müdürlüğü görevi sırasında III. Uluslararası Tavukçuluk ve Tavuk Hastalıkları Bilimsel Sempozyumuna başkanlık yaptı. Bu sempozyum sayesinde Manisa’nın uluslararası alanda bilimsel ve kültürel alanda tanıtımında büyük katkıda bulundu.
1997 Yılında kendi isteği dışında Manisa Tarım il Müdürlüğüne atandı, 2003 yılı Temmuz’unda kendi isteğiyle emekliye ayrıldı. Emekliliğine müteakip ABD’inde mesleğiyle ilgili incelemelerde bulundu. 01.10.2006 – 06.01.2007 Tarihleri arasında İstanbul Bahçeşehir Üniversitesi Stratejik Araştırmalar Merkezince düzenlenen “Küresel Tehdit Terörizm” konulu bilimsel sertifikalı eğitim seminerine katıldı. Bunun dışında uzun süre Türk Kızılayı Manisa Şubesi Başkanlığında uzun süre görev aldı 11.02.2013 tarihinde Yönetim Kurulu ve dernek üyeliği dahil tüm görevlerinden istifa ederek kendi isteğiyle ayrıldı. Türk Kızılayı Manisa Şubesi Başkanlığında görevde bulunduğu sürede 05-09 Haziran 2006 tarihlerinde Türk Kızılay Derneği’nin “Temel Afete Hazırlık ve Müdahale Eğitimi”ne, 14-16 Nisan 2008 tarihlerinde Toplum Liderlerini Teşkilatlandırma Projesi Afet Zararlılarını azaltma programı kapsamında “Eğitici Eğitimi”ne katılarak “Eğitmen Belgesi” almış ve eğitim çalışmalarında bulundu. Bugüne kadar mesleğiyle ilgili bilimsel ve bilimsel olmayan çok sayıda çeşitli kurs, seminer, sempozyum ve konferanslara konuşmacı ve dinleyici olarak katıldı.
Bugün itibariyle 45 yıllık meslek hayatına sahiptir, 1986 yılından itibaren İzmir Bölgesi Veteriner Hekimler Odasında, Yönetim Kurulu üyeliğinden başlayarak çok sayıda değişik görevlerde bulunmuş, halen 2006 yılında oluşturduğu multidisipliner İzmir Veteriner Hekimler Odası Veteriner Halk Sağlığı Çalışma Grubu Sekreterya Görevini yürütmektedir. One Health Initiative – Turkey (Türkiye Tek Sağlık Girişimi) kurucu üyesidir. Halen, Veteriner Hekimler Derneği, Veteriner Tavukçuluk, Veteriner Mikrobiyoloji ve Aşı Bilimi Derneklerinin üyesidir. Uzun süre önce İzmir’de, Türkiye’de ilk defa oluşturulan İzmir Tarım Grubunda İzmir Veteriner Hekimler Odasını temsilen bulunmuştur. Kamu görevi sırasında değişik konularda yürüttüğü ve iştirak ettiği bilimsel araştırma çalışmaları mevcut olup ayrıca değişik ulusal yayın organlarında mesleki konularda yayınlanmış ve yayınlanmakta olan çok sayıda bilimsel ve aktüel konularda (Halk Sağlığı, Tarım, Hayvancılık, Tavukçuluk ve Tavuk Hastalıkları, Terör, Bulaşıcı Hastalıklar /Zoonozlar, Gıda Güvenliği, Avrupa Birliği, Afetlerde Veteriner Halk Sağlığı, Animal Welfare/Hayvan Refahı, Tek Sağlık/One Health) vb. kitap, makale, köşe yazısı ve haber niteliğinde açıklamaları, yorumları bulunmaktadır. Bunların dışında çeşitli ulusal ve uluslararası düzeyde bilimsel kongre, konferans ve sempozyumlarda mesleki konularda bildiri ve poster sunumu gerçekleştirmiştir.

    İlgili başlıklar

    Köşe Yazısı

    Sürdürülebilirlik

    Konumuz, süt sığırcılığı işletmelerinde sürdürülebilirlik. Her işletme için sürdürülebilirliğin üç temel noktası vardır: Finansman, Verimlilik, ...

    Yorum yapın

    E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir